עוד ישמע בערי יהודה ובחוצות ירושלים

דער שמחה איז אין לשער, אט איז דער קלימאקס, דער יום הגדול והנורא, דער חתן איז איינגעהילט אינעם ווייסן קיטל, אש אויפן שטערן אין מיט נאסע אויגעלעך פונעם גאנצן ארום גייט מען צו די חופה שטאנגן.
דער טאג האט דערגרייכט, א גאנץ לעבן קוקט מען שוין דערצו ארויס, און אט גייט מען שוין זאגן דעם הרי את, צוברעכן דעם גלאז און דער חלום ווערט גאר א פעסטע מציאות.
אונזער חתן איז ביז איינציגע וואכן לפני חתונתו, נאך געזעצן על ספסלי ביהמ"ד, געשווימען אינעם ים התלמוד און געהארעוועט על ה' ותורתו. ווען איין גרינעם דינסטאג קומט מען אים רופען צום טעלעפאן. "העלא" הערט ער זיין מאמעס קול פונעם טרייבעל, "נא נא" איז ער מסביר מיט שטום לשון אז היינט האט ער מקבל געווען תענית דיבור. די מאמע לאזט אבער נישט נאך "כאפ די נעקסטע באס, און קום אהיים".

אונזערע בחור ווערט דערשראקען אביסעלע. "למה" שרייט ער אריין א צומישטער אין די טיפענישן פונעם טעלעפאן. "די גייסט א חתן ווערן" איז געווען די לעצטע ווערטער פאר ער האט געהערט א גריצעלדיגן דייל טאן.